To jedno z pytań, które pada na lekcjach najczęściej: „kiedy will, a kiedy be going to?”. Oba mówią o przyszłości i czasem są wymienne, ale w wielu sytuacjach jedno brzmi naturalnie, a drugie dziwnie. Pokażę Ci prostą zasadę, która rozwiąże większość przypadków.
Krótkie przypomnienie budowy
will + czasownik, a be going to + czasownik (z odmianą „be”: am/is/are going to).
will: osoba + will + czasownik
going to: osoba + am / is / are going to + czasownik
→ Zajrzyj do artykułu o Future Simple — jeśli chcesz odświeżyć podstawy will.
will — decyzje na poczekaniu i przewidywania z głowy
Używamy, gdy decydujemy coś w tej chwili (nie planowaliśmy tego) albo przewidujemy coś na podstawie własnego zdania.
I think she'll pass the exam. — Myślę, że zda egzamin. (przewidywanie z głowy)
be going to — plany i to, co widać
Używamy w dwóch sytuacjach: gdy coś zaplanowaliśmy wcześniej, oraz gdy przewidujemy przyszłość na podstawie dowodów, które widzimy teraz.
Look at those clouds — it's going to rain. — Spójrz na te chmury — będzie padać. (widać dowody)
Ta sama sytuacja, inny wybór
Najlepiej widać różnicę obok siebie:
I'm going to buy milk — it's on my list. — Kupię mleko — mam je na liście. (plan → going to)
Prosta zasada na zapamiętanie
Zadaj sobie pytanie: czy to już było zaplanowane, czy decyduję teraz?
zaplanowane wcześniej / widać dowody → be going to
decyzja teraz / przewidywanie z głowy → will
A przy pogodzie: jeśli opierasz się na tym, co widzisz (chmury, ciemne niebo) — going to. Jeśli to Twoja ogólna opinia („myślę, że jutro będzie ładnie”) — will.
Jak to zapamiętać?
Najkrócej: be going to ma już „plan albo dowód za sobą”, will rodzi się w głowie w momencie mówienia. Gdy coś postanawiasz spontanicznie — will. Gdy mówisz o czymś, co już ułożone albo widoczne — going to.
Teraz nie pomylisz już jednego z drugim ♥